Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden. Toen zei ze de de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden. Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen.
Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten. En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden. De kreukels gingen er niet meer uit.
Hoe wil jij later herinnerd worden, als die rotzak die altijd anderen pestte? Of als een goede vriend of vriendin die altijd klaarstond om te helpen? Wat je nu doet zal men zich nog heel lang herinneren. Zal je straks, als je zelf al lang opa of oma bent, nog steeds gezien worden als die rotzak van toen? Het is jouw keuze en die keuze maak je vandaag! De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.
Kopieer en post dit bericht als je tegen pesten bent, want het is zo bepalend en het brengt veel meer schade aan dan je denkt.... vanwege een van die vele papiertjes
